ورود

s_150_100_16777215_00_images_220px-Sedigheh_Dowlatabadi01.jpgصدیقه دولت‌آبادی (۱۲۶۱-۱۳۴۰) روزنامه نگار ایرانی و از فعالان انقلاب مشروطه و جنبش زنان در ایران است. دولت‌آبادی در سال ۱۲۶۱ هجری شمسی در اصفهان به دنیا آمد. پدرش حاج میرزا هادی دولت آبادی و مادرش خاتمه بیگم نام داشت. پدرش از روحانیان متجدد آن زمان محسوب می‌شد. صدیقه دولت آبادی تحصیلات خود را در فارسی و عربی در تهران آغاز نمود، سپس تحصیلات متوسطه را در دارالفنون ادامه داد. پانزده ساله بود که با دکتر اعتضاد الحکما ازدواج کرد، ولی ازدواجشان با شکست مواجه شد. در سال ۱۲۹۶ شمسی به همت او یکی از نخستین دبستان‌های دخترانه، به نام «مکتب شرعیات» تاسیس شد. یکی از دفعاتی که صدیقه دولت‌آبادی برای فعالیت‌هایش دستگیر شده بود، رئیس نظمیه به وی گفت: «خانم شما صد سال زود به دنیا آمده‌اید» صدیقه دولت‌آبادی پاسخ داد: آقا من صد سال دیر متولد شده‌ام، اگر زودتر به دنیا آمده بودم نمی‌گذاشتم زنان چنین خوار و خفیف و در زنجیر شما اسیر باشند. صدیقه دولت آبادی در روز ۶ مرداد سال ۱۳۴۰ هجری شمسی در سن ۸۰ سالگی در تهران درگذشت. وی در جوار برادرش در قبرستان امامزاده اسمعیل در زرگنده به خاک سپرده شد. عده‌ای مقبره وی را پس از انقلاب ۱۳۵۷ ویران کردند.
فعالیت‌های صدیقه دولت آبادی:
1.    فعالیت در انجمن مشروطه‌خواهانه مخدرات وطن، او از موسسان این انجمن بود
2.    تاسیس مدرسه دخترانه در سن ۱۴ سالگی. به دلیل فشار خانواده نتوانست خودش مدیر این مدرسه شود و دوستش مدیر آن شد. بعد از سه ماه نیز به دست مخالفان به زندان افکنده شد و مدرسه بسته شد
3.    مخالفت با قرارداد١٩٠٧میلادی که ایران را تحت نفوذ انگلستان و روسیه قرار داده بود. او همراه با سایر زنان همفکر خود مخالفتش با این قرارداد را با تحریم کالاهای وارداتی و رفتن به قهوه خانه ها و تشویق آنها به عدم استفاده از قند خارجی نشان می‌داد.
4.    در سال ۱۲۹۸ به منظور آشنا کردن زنان با حقوقی هچون آموزش، استقلال اقتصادی و حقوق خانوادگی خود، اقدام به انتشار اولین نشریهخقوق زنان در خارج از تهران و سومین آن در ایران به نام زبان زنان نمود. او در این نشریه به مباحثی نظیرحجاب و نقش اانگلستان در ایران انتقاد می‌کرد.
5.    در سال ۱۳۰۰ انجمنی به نام انجمن ازمایش زنان در تهران دائر کرد و بر علیه استفاده از کالاهای خارجی اقدام نمود.
6.    در سال ۱۳۰۱ به آلمان رفت و در کنگره بین المللی زنان در برلین شرکت کرد. او اولین زن ایرانی بود که در یک کنگره بین المللی به نمایندگی از زنان ایران حاضر شد و سخنرانی کرد.
7.    در سال ۱۳۰۵ش در دهمین کنگره بین المللی برای حق رای زنان، به نمایندگی از زنان ایران شرکت کرد.
8.    در سال ۱۳۲۱ش به انتشار مجدد زبان زنان اقدام نمود، و آن را به صورت مجله‌ای ۴۸ صفحه‌ای منتشر کرد.
«صدیقه ی دولت آبادی» نخستین زنی است که نخستین نشریه ی هوشیارانه را برای زنان ایرانی به نام «زبان زنان» انتشار داد و آنان را به حقوق اجتماعی خود آگاه نمود. گو اینکه پیش از «زبان زنان» نشریه های دیگری از قبیل «دانش» و «شکوفه» برای زنان منتشر شده بود، اما همه ی آنها در حقیقت ادامه ی همان زندگی محقرانه ی زنان در چهار دیواری خانه بود و فقط راه و رسم خانه داری و بچه داری و پخت و پز و رفُت و روب را می آموخت.
«زبان زنان» در اصفهان و هر پانزده روز یک بار به انتشار می رسید و نخستین نشریه ای بود که توانست نام « زن» به خود بگیرد و با قلم و فکر زن نوشته شود. این نشریه به تدریج زنان را با موضوع های اجتماعی و سیاسی آن زمان از قبیل آزادی و استبداد نزدیک کرد، مردان را به بحث های قلمی فرا خواند و نیز یکی از اولین هایی بود که خواهان کشف حجاب شد.
 اشتراک سالانه ی «زبان زنان» برای عموم ۳۰ قران بود، اما دختران دانش آموز می توانستند آن را با ۲۴ قران در سال آبونه شوند. در ضمن در هر نسخه به این موضوع تأکید می شد که «فقط اعلانات و مقالات و لوایح خانم ها و دختران مدارس پذیرفته می شود». اما آزار مردان متعصب اصفهان در مورد انتشار این نشریه آنقدر بالا گرفت که تا سنگ باران های شبانه ی دفتر و تهدید های مکرر شخصی و خانوادگی پیش رفت بطوریکه صدیقه دولت آبادی ناگزیر شد که پس از انتشار ۷۵ شماره به تهران مهاجرت کند و آنجا مجله اش را بطور ماهانه انتشار دهد. اما متأسفانه سال دوم انتشار «زبان زنان» با کودتای ۱۲۹۹ برخورد کرد و موجب تعطیلی آن شد. پس از بسته شدن نشریه صدیقه ی دولت آبادی به دانشگاه سوربون پاریس رفت و در آنجا فعالیت های خود را ادامه داد و مقالاتش را در روزنامه ها ی اروپا بچاپ رسانید. او نخستین زنی است که به نمایندگی از سوی زنان ایرانی در سال ۱۳۰۵ در کنفرانس بین المللی زنان در پاریس شرکت جست و با همین عنوان سخنرانی کرد.
«زبان زنان» از نظر مورخان مشروطه «نشریه ای جنجالی» نامیده شده چرا که این نشریه با جسارت به عرصه ی مخالفت نفوذ انگلیسی ها در ایران وارد شد و تأثیر بسزایی در امضای قرار داد ۱۹۱۹ وثوق الدوله داشت. از مقالات ارزنده ی این نشریه می توان به مقاله هایی از قبیل «حق با آزادی است»، «سرنگون باد استبداد» و «زنده باد قلم» اشاره داشت.

FacebookMySpaceTwitterDiggDeliciousStumbleuponGoogle BookmarksRedditNewsvineTechnoratiLinkedinMixxRSS FeedPinterest